باب پنجم : شناخت دنيا در فصل يكم اين باب ، از دنيا سخن رفته است و چرايىِ نام‌گذارى اين مرحله از زندگى انسان به " دنيا " و ويژگىهاى آن . نيز به امثال لطيفى كه در حكمت‌هاى نبوى ، دنيا به چيزهايى مانند شده است ، اشاره دارد ، كه از آن جمله است : مَثَلُ هذِهِ الدُّنيا مَثَلُ ثَوبٍ شُقَّ مِن أوَّلِهِ إلى آخِرِهِ ، فَبَقِىَ مُتَعَلِّقا بِخَيطٍ فى آخِرِهِ ، فَيوشِكُ ذلِكَ الخَيطُ أن يَنقَطِعَ . « 1 » مَثَل اين دنيا ، مَثَل جامه‌اى است كه از سر تا به تَه ، دريده و در انتهايش به نخى آويخته است . زود است كه آن نخ نيز بگُسلد ! آن گاه ، رواياتى درباره " عمر دنيا " آورده شده است و بدين مناسبت ، در فصل دوم ، پژوهش كوتاهى درباره عمر دنيا ، جايگاه دنيا و نقش آن در شكل‌گيرى آخرت انسان ، آمده است ، با مطالبى شامل : نگاه اسلام به دنيا و آخرت ، و اين كه مسلمان بر هر دو با زاويه و نگاه ويژه‌اى مهر مىورزد و اين كه " دنيا ، كشتگاه آخرت است " . فصل سوم ، گزارشگر احاديثى است نشانگر اين كه چگونه مىتوان به بهترين‌هاىِ دنيا و آخرت ، دست يافت و . . . . مجموعه آموزه‌هاى دينى و حكمت‌هاى نبوى ، انسانِ مؤمن را در پيوند با دنيا ، به بهره‌ورى هوشمندانه و استفاده آگاهانه فرا مىخواند ، بدان سان كه بر زورق دنيا سوار شود و با بهره‌گيرى از امواج ، زندگى را بشكافد و در ساحل كرامت ، استوار قامت و فرازمند بِايستد . مقهور دنيا بودن و مرعوب جذبه‌ها و كشش‌هاى آن شدن را آموزه‌هاى دينى و پيش‌تر و بيشتر از همه ، حكمت‌هاى نبوى ، نكوهش كرده است . بدين سان ، در

--> ( 1 ) شُعب الإيمان : ج 7 ص 260 ح 10240 ؛ تنبيه الخواطر : ج 1 ص 148 .